Blog

Het geschenk van Pelgrimeren

Na het lopen van mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela in 2008, is pelgrimeren mijn ultieme manier van vakantie vieren. Toch vraag ik mij ieder jaar weer af waarom dit zo is want vind ik het echt leuk? Nee. Kilometers lopen met een rugzak van 9 kilo op je rug, bloedheet weer, weinig schaduw, vaak saaie stukken, vermoeidheid, fysieke klachten, muggen, stinkende zweetvoeten, snurkende mensen, slecht slapen, chagrijnig wakker worden, verkeerd lopen dus kilometers omlopen.  Nee, echt leuk vind ik het niet en ik snap werkelijk niet waarom ik ieder jaar zo uitkijk naar onze vakantie. Echt waar, ik heb er dan zo’n zin in, begin super enthousiast en geniet intens. Dit hou ik een aantal dagen vol en dan is het nieuwe er weer af, heb ik een paar nachten niet zo goed geslapen, is de zon te heet, kom ik die berg amper op en begin ik mij af te vragen waarom ik deze manier van vakantie vieren toch zo leuk vind.

Voordat wij dit jaar naar Zuid Frankrijk vertrokken, hebben wij eerst een workshop Body Awareness gevolgd. Drie dagen alleen maar bezig zijn met hoe je vanuit je centrum zit, staat, beweegt, trappen loopt etc.  maar ook bewust bent van het openen van al je zintuigen om zo je omgeving volledig waar te nemen. We werden uitgenodigd om het leven volledig te ontvangen en ook aan het leven terug te geven.  Een pelgrimsvakantie was natuurlijk de perfecte manier om dit alles eens goed te oefenen.  

Natuurlijk kwam ik ook dit keer weer een baalmoment tegen. Het was bloedheet, ruim 35 graden, we hadden net een steile helling beklommen en liepen nu op een saai, eentonig stuk. Kilometers langs een pad met kleine eikenboompjes. Ik was het zat, had geen zin meer en liep aardig te mopperen. Er zijn mensen die denken dat ik altijd maar blij en vrolijk ben en nooit boos wordt. Mmm, ze moesten mij zo eens zien. Echt niet gezellig.  Ik weet inmiddels ook wel dat ik dit rot gevoel zelf creëer want het is maar net hoe je de dingen ziet, ervaart en waar je focus op ligt. Mijn focus lag nu duidelijk op de dingen die ik niet leuk vond en dan vind ik het erg lastig om hier uit vandaan te komen. Yme daarentegen had nergens last van. Hij genoot met volle teugen.  “Je kunt er in blijven hangen of je kunt een andere keuze maken,”zei man lief wijs. Ik kon hem wel schieten. Soms wil ik gewoon kunnen mopperen dus met boze blik heb ik hem een paar honderd meter vooruit gestuurd. Laat mij nou maar in mijn sop gaar koken. Terwijl ik liep te mopperen dacht ik toch over Yme’s woorden na en natuurlijk had hij helemaal gelijk. Het heeft alles te maken met een keuze maken. Blijf ik met het gevoel rondlopen dat ik dit eigenlijk niet wil doen, dat ik het niet leuk vind of kies ik ervoor om te accepteren wat is en helemaal in het nu aanwezig te zijn.  Dat rotgevoel is niet echt prettig dus ik koos ervoor om er wat aan te doen. Ik besloot om wat oefeningen van de workshop toe te passen en ben al mijn zintuigen gaan openen.  Ik hoorde het ritme van mijn voeten op het pad, het zingen van de vogels, rook de heerlijke geuren en voelde de zon op mijn lichaam. Bijzonder hoe deze ineens niet meer ondraaglijk heet was maar nu juist heerlijk verwarmend.  Het eentonig stuk zorgde er juist voor dat ik niet om mij heen hoefde te kijken en ik zo de weg naar binnen kon maken.  Met iedere stap werd ik meer één met mijn omgeving en kwam ik tot de kern van het ontvangen van en het geven aan het leven zelf. Tijdens de workshop was ik nog echt aan het geven. Het was meer een doen dan een werkelijk voelen en ik miste iets. Nu kon ik ervaren dat als je je helemaal openstelt en verbonden voelt met alles om je heen, er automatisch een geven en ontvangen is. Daar hoef je helemaal niets voor te doen.  En wat je dan ervaart is echt ongelooflijk. Helemaal in het nu, totaal verbonden en vervuld liep ik zomaar acht kilometer verder tot onze eindbestemming van die dag; een herberg in de voormalige pastorie van de kerk. Om zes uur zou er een speciale pelgrimsmis zijn met een voetwassing. Dat wilde ik ook weleens ervaren.  Wat ik natuurlijk weer  vergat is dat mijn Frans niet goed is en ik er dus geen woord van kon verstaan. Balen. Totdat ik mij het gevoel van de wandeling herinnerde en besloot om de intentie, de energie achter de woorden te voelen. Ik stelde mij hier helemaal  voor open en heb werkelijk een uur in een gevoel van, ja hoe kan ik dit nu het beste verwoorden, extase zou ik kunnen zeggen maar dat was het niet. Ik ervaarde een hele subtiele, warme, liefdevolle energie die mij totaal vervulde. Ik voelde mij één met alles en iedereen en voelde zo’n diepe, innerlijke tevredenheid. Het was werkelijk geweldig.  Dit is dus wat er gebeurd als je je helemaal openstelt en volledig in het NU aanwezig bent. Zou dit God kunnen zijn?

En dit is precies de reden waarom ik deze manier van vakantie vieren zo geweldig vind. Deze ervaring, dit gevoel heb ik meegenomen naar mijn dagelijks leven. Zo was ik laatst naar een expositie waarbij ik in plaats van naar de kunst te kijken, mij openstelde voor het gevoel erachter. En dan komt het heel anders binnen. Ook het in gesprek zijn met anderen heeft een nieuwe dimensie gekregen. Ik voel het nu op een ander niveau.

Alle vermoeidheid, baal momenten, slecht slapen, omlopen, saaie stukken, het heeft allemaal bij gedragen aan deze ervaring en was het dus allemaal waard. 

Volgend jaar gaan we weer!