Blog

De NS leeft met je mee

Van alle kanten komen de berichten over slechte ervaringen van reizigers met het openbaar vervoer. Gemopper over vertragingen, tariefsverhogingen en ook de mentaliteit van de conducteurs ligt vaak onder vuur. Ik wil je mijn verhaal niet onthouden.


Afgepeigerd en met twee zware koffers sta ik op het perron voor de automaat om een kaartje te kopen. Ik heb haast want de trein komt zo. De zon verblindt het computerscherm en met mijn linkerhand probeer ik een beetje schaduw te maken. Snel doorloop ik het menu en vervolgens komt er netjes een uitgeprint papiertje tevoorschijn: mijn kaartje. Net op tijd worstel ik mij met mijn bagage door de schuifdeuren van de intercity heen en ik plof neer op het klapbankje. Er is net genoeg ruimte voor alle spullen die ik met mij meesleep. Pff, ik ben blij dat ik zit. Na achttien keer is verhuizen inmiddels een routineklus geworden. Toch voelt het deze keer anders. Ik ga namelijk samenwonen. Mijn lief staat straks op het perron te wachten en dan gaan we samen naar huis. Ons huis. Dromerig kijk ik uit het raam. Een nieuw leven. Wat zal het brengen? Ik hoop op voorspoed en geluk.


De deur gaat open en de conductrice staat voor mijn neus. Netjes laat ik mijn kaartje zien. ‘Mag ik uw ov-studentenkaart zien?’, vraagt ze. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Jeetje, zie ik er zo jong uit. Achtendertig jaar en voor student aangezien worden. Niet slecht,’ denk ik . ‘Die heb ik niet’, antwoord ik. ‘Sorry mevrouw dan moet ik u een boete van € 35,00 geven. U heeft namelijk een kortingskaartje.’
Ik snap er werkelijk niets van. Ik ben het type dat altijd alles netjes wil doen, zo ook het kopen van een treinkaartje. Ineens gaat er een lampje branden. De verblindende zon! Ik kon de vakjes van het computerscherm niet goed zien. Waarschijnlijk heb ik de verkeerde knopjes ingedrukt. Ik leg dit uit aan de conductrice en vertel er ook nog even bij dat ik onderweg ben naar mijn lief, ik ga samenwonen, ben druk, heb het gewoon niet goed gezien. ‘Sorry, stotter ik met een rood hoofd. Ze kijkt me aan. Dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Veel geluk, zegt ze vriendelijk en loopt door.

Simone Awhina
©2009