Blog

Angst overwinnen

Eén van de wandelingen was een prachtige tocht naar een krater Caldera Taburiente. 700 meter omhoog en dezelfde weg weer terug. 6 ½ uur lopen. Vroeger had ik enorme last van hoogtevrees, lag als jong meisje huilend op de grond in de auto als wij door de Ardennen reden. Na al mijn reizen en het op vakantie gaan met Yme gaat het nu stukken beter maar helemaal weg is het niet.


Een aantal jaren geleden hebben Yme en ik de Bugarach in Frankrijk bewandelt. De ene kant omhoog was prima te doen maar via de andere kant naar beneden was een heel ander verhaal. Jeetje wat was dat ding stijl. Je keek recht de afgrond in. En daar ging het dus fout. Ik was zo bang, sloeg helemaal dicht en kon geen stap meer zetten. Huilend smeekte ik om een helikopter. Ik durfde echt niet naar beneden. Maar een helikopter was geen optie was en daar blijven zitten ook niet. Terug durfde ik ook niet meer dus ik moest mijzelf over die angst zetten. Yme nam mijn grote rugzak en op mijn kont ben ik stukje voor stukje naar beneden gekropen. Uren later stond ik met knikkende knieën en trillende benen weer beneden. Pfff, ik had het gered maar vraag niet hoe. Door mijn verkrampt bewegen heb ik vijf dagen enorme last van spierpijn gehad. Einde wandelvakantie, liftend gingen we verder.


Het jaar daarop waren we in Italië. Een prachtig land met… hoge bergen. Met iedere stap die ik omhoog ging, keek ik steeds achterom of ik ook diezelfde weg nog naar beneden zou durven. We hebben de top van 2400 meter gehaald. Wat was ik trots op mezelf. Daar kwamen we mensen tegen die zeiden dat via de andere kant terug ook goed te doen was dus daar gingen we. Wat voor anderen goed te doen is, bleek voor mij toch een flinke uitdaging. Mijn ervaring op de Bugarach herinnerend besloot ik om er dit keer voor te zorgen dat ik in ieder geval niet volledig zou blokkeren van de angst. Ik heb dus heel bewust niet naar beneden gekeken maar mijn aandacht op de volgende stap gefocust. Mijn mantra was Nu, Nu, Nu, Nu met iedere stap die ik zette. Als Yme wat zei dan snauwde ik; hou je mond. Loop door! Ik kon totaal niet afgeleid worden want ik was bang dat ik dan geen stap verder meer durfde. Ik moest doorgaan. Ook dit keer kwam ik beneden in de vallei maar het ronde bruggetje naar het hotel kon ik bijna niet meer nemen. Ook dit keer had ik een aantal dagen last van flinke stijve spieren maar …. al wat minder dan de vorige keer.


De tocht naar de krater op La Palma was prachtig en geen probleem tot zo’n 30 minuten voor het einde. Het pad ging steil omhoog en was smal met een flinke afgrond ernaast. ‘Niet kijken Simone,’ zei ik tegen mijzelf, ‘gewoon doorgaan.’ Ik moest en zou die krater bereiken en dat is gelukt. ‘Kanjer,’ zei Yme tegen mij toen ik boven kwam. ‘Wacht daar nog maar even mee,’ zei ik. ‘Ik moet eerst nog naar beneden.’
Ook dit keer bracht ik mijn aandacht alleen naar de volgende stap. Als er een angstgedachte kwam, ging ik er niet in mee en bracht mijn aandacht weer terug naar het kleine stukje voor mij. Stap voor stap ging ik naar beneden. En zo stond ik uiteindelijk weer in de rivierbedding. Wat was ik trots op mezelf. Ik was ditmaal niet een keer in de angst geschoten. Het was wel aanwezig maar ik ging er niet in mee. 6 ½ uur gelopen en de dagen erna totaal geen spierpijn. Heerlijk. Weer een stap verder.


Angst verlamd niet alleen maar zorgt ook voor heel veel spanning in je lichaam. Zo leerde ik weer dat:
• als je een doel hebt, kun je je veel makkelijker over je angst heen zetten.
• als je iets eng vindt, neem dan gewoon kleine stapjes om je angst te overwinnen.
• het is echt mogelijk om angstgedachten te laten voor wat ze zijn, angstgedachten.
Je hoeft er niets mee te doen en dat… creëert een gevoel van vrijheid.